Gratis nieuws

Ook het RD vind dat mensen moeten betalen voor (delen van) hun website.

De vraag lijkt steeds meer te worden of mediabedrijven de consument nog duidelijk kunnen maken dat kwaliteit geld kost. De problematiek in media­land vereist een omslag in denken. Het moet consumenten duidelijk worden dat er ergens een verband is, of op termijn ontstaat, tussen gratis en goedkoop. Gratis nieuws kan niet het hetzelfde niveau hebben of houden als nieuws waaraan een prijskaartje hangt. En als het om betalen gaat, maakt het niet zozeer uit wie dat doet: de adverteerder, de lezer of beiden. Als de kosten maar worden gedekt. Zo niet, dan zal, ook als het om nieuws gaat, goedkoop op termijn onherroepelijk duurkoop blijken te zijn.

Het RD zal zich toch moeten realiseren dat het nu juist de kwaliteit is die in het geding is. Mensen willen niet meer betalen voor "nieuws"; niet omdat het gratis te verkrijgen is, maar omdat de kwaliteit zo slecht is. Het meeste dat in de krant staat komt van persbureaus zoals het ANP of Reuters.  De kwaliteit van die artikelen is niet alleen berucht, maar vaak zijn het niet meer dan vermomde persberichten, ofwel een journalist met een agenda, of verspreidt door organisaties die het publiek als pion bespelen met hun "nieuws".

Het internet heeft hier uiteraard een grote rol ingespeeld. Het is nu veel makkelijker gewoden om te zien hoeveel onzin er in een krant staat. Waarom zou je daarvoor betalen?

Ten tweede mist het RD dat het landschap onherkenbaar is veranderd. Nieuwsgaring kostte vroeger geld, ook al was het niet meer dan het plaatsen van een persbericht. Er moest een mannetje ergens heen gestuurd worden, een verslagje moest worden geschreven, het moest worden ingetypt op de redactie, en dan gedrukt. Maar die nieuwsgaring is verleden tijd: iedere organisatie die weet wat er aan de hand is, heeft haar eigen website en plaatst haar eigen nieuwsberichten. Het vergaren van feiten en nieuws kost dus niets meer. Bovendien zijn alternatieven zoals Twitter en YouTube vele malen sneller.

Wat blijft er dan nog over voor een krant? Twee dingen: selectie van wat belangrijk is en commentaar. Op het punt van selectie komen we weer terug bij de kwaliteit: vertrouwen we de krant om die selectie te maken? En kost een hele redactie om die selectie te maken? Drudge Report doet deze selectie met 1 man: Matt Drudge. Als website voor nieuwselectie steekt het qua bezoekers aantallen ieder andere site de kroon af.

En commentaar dan? Iemand die opiniemaker is of wil zijn, waarom publiceert deze niet zijn eigen blog? Geen limiet op het aantal woorden, je kan linken naar artikelen die je citeert, lezers kunnen commentaar achter laten, en andere sites kunnen naar jou linken, wat er voor zorgt dat je artikel door een breder publiek gelezen wordt dan ooit mogelijk was met een krant.

Kranten voegen niets toe, hun business model is voorbij. Het is als het zijn van koetsenmaker in 1908.